Pełna nakrętka nie jest uniwersalną miarką. O właściwej ilości środka piorącego decydują twardość wody, wielkość wsadu, stopień zabrudzenia i stężenie konkretnego produktu. Wystarczy raz sprawdzić twardość wody i zapisać prawidłową dawkę na kartce przy pralce. Przy czterech praniach tygodniowo zaledwie 20 mililitrów nadmiaru zamienia się w ciągu roku w 4,16 litra płynu.
Wlanie płynu „na oko” zajmuje kilka sekund. Problem w tym, że podziałka na nakrętce bywa słabo widoczna, a ta sama porcja łatwo trafia zarówno do bębna wypełnionego do połowy, jak i do dużego wsadu. Butelka opróżnia się szybciej, choć trudno zauważyć, gdzie właściwie znika jej zawartość.
Nie oznacza to jednak, że każdą dawkę można od razu zmniejszyć o połowę. Przy miękkiej wodzie często potrzeba mniej detergentu niż przy twardej, ale mocno zabrudzone ubrania albo większy wsad mogą wymagać większej ilości. Najrozsądniej trzymać się tabeli na opakowaniu konkretnego produktu i nie traktować pełnej nakrętki jak gotowej porcji na każde pranie.
Najpierw sprawdź twardość wody
Informacji szukaj na stronie lokalnego przedsiębiorstwa wodociągowego, zwykle w zakładce dotyczącej jakości wody. Wodociągi Miasta Krakowa udostępniają mapę, na której mieszkańcy mogą sprawdzić twardość wody w swoim rejonie. Podają również wartości w stopniach niemieckich: od 5 do 10°dH dla wody miękkiej oraz od 10 do 20°dH dla średnio twardej.
Sposób prezentowania danych zależy od dostawcy. Wodociągi Białostockie podają na przykład średnią wartość około 220 mg CaCO3/dm³, czyli 12°dH. Dlatego najpierw znajdź dane dla własnego adresu, a dopiero później porównaj je z przedziałami widocznymi na opakowaniu detergentu.
Jeżeli wodociągi i producent używają innych jednostek, skorzystaj z tabeli przeliczeniowej udostępnionej przez dostawcę wody. Nie kieruj się wyłącznie potocznym określeniem „miękka” lub „twarda”, ponieważ granice przedziałów w tabeli dozowania mogą wyglądać nieco inaczej.
W domu korzystającym ze studni albo centralnego zmiękczacza warto oprzeć się na aktualnym wyniku badania wody lub prostym teście twardości. Wartość podawana dla sieci wodociągowej może wtedy nie odpowiadać temu, co faktycznie płynie z kranu.
Tabela na opakowaniu nie jest ozdobą
W polskiej wersji unijnego rozporządzenia dotyczącego detergentów zapisano, że opakowanie środka do prania powinno zawierać zalecane ilości w mililitrach lub gramach dla wody miękkiej, średniej i twardej. Twardość wody jest jednak tylko jednym z elementów.
Przy wyborze dawki trzeba uwzględnić także stopień zabrudzenia ubrań oraz wielkość wsadu. Whirlpool Polska również wskazuje, że przy miękkiej wodzie zwykle potrzeba mniej detergentu niż przy twardej, a dokładnych instrukcji należy szukać na opakowaniu używanego produktu.
Prosty schemat wygląda tak:
- Sprawdź twardość wody dla swojego adresu.
- Na aktualnym opakowaniu wybierz odpowiedni wiersz tabeli.
- Dopasuj dawkę do zwykłego stopnia zabrudzenia oraz wielkości wsadu.
- Odmierz płyn według podziałki albo użyj osobnej miarki.
- Zapisz liczbę mililitrów lub gramów na kartce przy pralce.
Miarkę przechowuj razem ze środkiem piorącym, poza zasięgiem dzieci, i nie używaj jej do żywności.
Po zmianie marki lub zakupie bardziej skoncentrowanego produktu sprawdź tabelę ponownie. Dawki ze starego płynu nie można automatycznie przenieść na nowy, a sama pojemność nakrętki nie mówi, ile detergentu potrzeba do konkretnego prania.
Dwadzieścia mililitrów za dużo może kosztować ponad 100 zł rocznie
Rachunek jest prosty. Dom, w którym pralka pracuje cztery razy w tygodniu, wykonuje około 208 cykli w ciągu roku. Jeżeli za każdym razem do prania trafia o 20 ml płynu za dużo, roczne zużycie rośnie o:
20 ml × 208 prań = 4 160 ml, czyli 4,16 litra płynu.
Przy przykładowej cenie 25 zł za litr daje to 104 zł rocznie. Własny wynik obliczysz, mnożąc 4,16 litra przez cenę jednego litra wybranego produktu. Znajdziesz ją na etykiecie cenowej w sklepie albo wyliczysz z ceny i pojemności opakowania.
W przypadku proszku zasada jest identyczna. Nadmiar 20 gramów przy każdym z 208 prań oznacza 4,16 kilograma proszku zużytego w ciągu roku.
Nie jest to obietnica takiej samej oszczędności dla każdego domu. Kto robi dwa prania tygodniowo albo już dokładnie odmierza detergent, zaoszczędzi mniej. Obliczenie pokazuje jedynie, jak niewielka różnica powtarzana przez cały rok zamienia się w całe litry lub kilogramy produktu.
Gdy pranie źle pachnie, więcej płynu może nie pomóc
Większa dawka nie jest uniwersalnym lekarstwem na zapach ani plamy. Jeśli ubrania po wyjęciu z pralki nadal nie są świeże, sprawdź, czy bęben nie został przeładowany, czy wybrano właściwy program i czy w szufladzie, uszczelce lub filtrze nie zalegają osady.
AEG Polska ostrzega, że nadmiar detergentu może prowadzić między innymi do nadmiernego pienienia, niedostatecznego wypłukania tkanin i gorszych rezultatów prania. Dolewanie kolejnej porcji płynu może więc zwiększyć zużycie, nie usuwając prawdziwej przyczyny problemu.
Nie zawsze należy wybierać najniższą dawkę
Tabela ma pierwszeństwo przed próbą ograniczenia ilości środka za wszelką cenę. Wyższa dawka może być prawidłowa przy mocno zabrudzonej odzieży roboczej, dużym wsadzie albo twardej wodzie. W przypadku delikatnych tkanin, wełny czy odzieży technicznej trzeba dodatkowo przestrzegać symboli prania i zaleceń producenta ubrania.
Jeśli pralka ma system automatycznego dozowania, zajrzyj do instrukcji i sprawdź ustawienie twardości wody oraz stężenia używanego płynu. Po zmianie detergentu te parametry mogą wymagać korekty. W przypadku kapsułek trzymaj się wielkości wsadu podanej na opakowaniu i nie dziel kapsułki.
Prawidłowa dawka nie oznacza zatem najmniejszej możliwej ilości. To taka porcja, która odpowiada wskazaniom producenta dla konkretnej wody, wsadu i stopnia zabrudzenia, a jednocześnie pozwala uniknąć ponownego uruchamiania pralki.
Jednorazowe sprawdzenie danych zajmuje około dziesięciu minut. Nie wymaga zakupu nowego urządzenia ani zmiany ulubionego środka. Wystarczy przestać lać go na oko i zacząć odmierzać tę samą, sprawdzoną porcję.
